Paryż-Brest-Paryż

Historia Paryż-Brest-Paryż 1200km
(zaczerpnięte z www.randonneurs.bc.ca)

W 1891 r. z inicjatywy „Le Petit Journal”, zorganizowano pierwszy Paris-Brest-Paris. Pierre Giffard, redaktor naczelny gazety promował 1200 km przejazd, jako doskonałą okazję dla uwidocznienia funkcjonalności roweru. Pojazdy zgłoszone do przejazdu, zostały zaplombowane na stracie, by zapewnić niezmienność użytkowanych maszyn. Obcokrajowcy oraz kobiety nie były dopuszczone do przejazdu. Wydarzenie to okazało się ogromnym sukcesem, o czym świadczyła liczba zarejestrowanych uczestników. 6 września 1981 r., 206 kolarzy, w tym 10 zawodników na trójkołowcach, 2 na tandemach oraz na 1 rowerze klasycznym (M. Duval), rozpoczęło przejazd.

Udział brali zarówno amatorzy jak i profesjonaliści, ci drudzy korzystając z pomocy załóg podążających za nimi z niezbędnymi narzędziami. Według „National Bicycle Race …” na trasie znajdowało się 16 punktów kontrolnych. Zwycięzcą został Charles Terront, jadący nieprzerwanie bez snu 71 godz. 22 min., osiągając średnią prędkość 17.590 km/h oraz 16.780 km/h w drodze powrotnej. Jako drugi przejazd ukończył Jiel Laval odbiegający od Terront’a o przeszło 8 godzin. Trzeci był natomiast Henry Coulliboeuf. 100 zawodników ukończyło przejazd, niektórzy spośród nich robiąc przerwy na odpoczynek bądź nocleg w pobliskich motelach.

Biorąc pod uwagę stopień trudności przejazdu wynikający ze stanu dróg, wtedy jeszcze nie pokrytych asfaltem, Pierre Giffard zdecydował, że Paris-Brest-Paris powinien odbywać się raz na dekadę,.

W 1901 r. Paris-Brest-Paris stał się wydarzeniem międzynarodowym z wyróżnionymi już dwoma kategoriami uczestników: kolarze wyścigowi i kolarze turystyczni (protoplaści późniejszych randonneurs). Randonneurs już wtedy zaznaczali swoją obecność jednakże nie brali udziału w podobnych imprezach. 16 września o godzinie 4:53, wystartowało 41 zawodników profesjonalnych za którymi z 17 minutową przerwą ruszyli kolarze turystyczni. Pierwszy do mety dotarł Maurice Garin z czasem 52:11, pokonując tym samym Gaston’a Rivière’a o 1:55. Kolejno dojechali: Szwedzi, Hippolyte Aucouturier, Michel Fédérick oraz Amerykanin Charly Miller. Rosiere był pierwszym kolarzem turystycznym, który finiszował z czasem 62h26m. Przejazd ukończyło 72 zawodników, w tym 65-letni Pierre Rousset, któremu zajęło to 202 godziny.

W 1911 r. przepisy uległy zmianie. Zakazano udzielania pomocy cyklistom poza punktami kontroli. Niemniej jednak kolarze wyścigowi, mogli zmieniać rowery w czasie przejazdu. Pojazdy kolarzy turystycznych były oznakowane by uniknąć jakichkolwiek prób oszustwa. Ponadto, profesjonalni zawodnicy zmienili swoją taktykę, zaczynając przejazd w grupie. Emile Georget wygrał, kończąc przejazd w 50 godz. 13 min., wyprzedzając tym samym Octave’a Lapize’a o 31 min. Ernest Paul przybył z kolei na metę 31 minut później. Cornet ukończył jako czwarty.

Pierwszym kolarzem turystycznym, który ukończył przejazd był Pierre Heusghen pozostawiający za sobą Auguste’a Ringeval’a i Maurice’a Garin’a (wcześniejszych zawodników profesjonalnych), którzy w następstwie dyskwalifikacji Heusghen’a za korzystanie z pomocy poza punktami kontrolnymi, wygrali w tej kategorii.

2 września 1921 r., 43 kolarzy profesjonalnych i 63 kolarzy turystycznych rozpoczęło przejazd. Liczba niezapowiedzianych kontroli została podwyższona. Belg, Louis Mottiat, dotarł do mety jako pierwszy z czasem 55:07:08. Tuż za nim dojechali: Eugène Christophe, Pierre Heusghem, Masson, i Sellieer. Ósme miejsce przypadło w udziale Ernest Paul kolarzowi turystycznemu, który wcześniej, w 1911 r. biorąc udział jako kolarz profesjonalny, ukończył przejazd w 62 godziny.

Kolejnym godnym uwagi wydarzeniem, było powołanie w 1923 r. Fédération Française des Sociétés de Cyclotourisme (FFSC), ugrupowania zrzeszającego francuskie kluby kolarskie. Gaston Clement fundator i członek ACP, był zarazem pierwszym prezydentem nowopowstałej organizacji.

W 1942 r. FFSC przekształcono w Fédération Française de Cyclotourisme (F.F.C.T.), która do dnia dzisiejszego pozostaje główną organizacją kolarską we Francji.

W 1930 r. Henri Griffe, z Union des Audax Cyclistes Parisiens (UACP) przedstawił projekt przyznawania licencji na przejazd na trasie Paris-Brest-Paris z założeniem stałego tempa jazdy. Projekt został zaakceptowany przez Henri’ego Desgranges’a, redaktora naczelnego gazety „Auto”, pod warunkiem, że tego typu przejazd zastąpi kategorię turystyczną. Przejazdy z udziałem kolarzy turystycznych (zwanych randonneurs) były podzielone na dwie kategorie: z nieograniczonym tempem jazdy, administrowane przez Audax Club Parisien i wyścigowe, zarządzane przez Union des Audax Cyclistes Parisiens. w 1931 r. Audax Club Parisien stworzył odrębnie funkcjonującą kategorię przejazdów z nieograniczonym tempem (Brevets de Randonneurs Français). Union des Audax Cyclistes Parisiens zatrzymała natomiast dotychczasową formułę stałego tempa, przeniesioną na francuski grunt przez Henri’ego Desgranges’a w 1904 r. Obydwa kluby funkcjonują do dziś. Camille Durand prezydent Audax Club Parisien zdecydowała o organizowaniu Paris-Brest-Paris z tempem dowolnym z jedynym wymogiem wcześniejszego ukończenia przejazdu 300 kilometrowego. Czas przejazdu ograniczony był do 96 godzin. Sam przejazd przebiegał główną drogą N12. Każdy zawodnik był zobowiązany podbić swoją kartę w każdym z 17 punktów kontrolnych.

W 1931 r. w przejeździe brało udział 28 profesjonalistów i 150 kolarzy turystycznych (64- tempo dowolne, 91 zgodnie z regułami „audax”). Australijczyk, Hubert Opperman zwyciężył osiągając wynik 49 godz. 23 min. wyprzedzając tym samym Marcel Bidot.

2 września o godz. 22 spod pubu “Le Mauco” w Paryżu wystartowało 62 spośród 64 zawodników zarejestrowanych jako jadący zgodnie z regułą tempa dowolnego. 44 kolarzy ukończyło przejazd mimo nieprzychylnych warunków atmosferycznych: deszczu i silnego wschodniego wiatru. Wśród finiszujących znalazły się: 4 tandemy mieszane, 1 tandem męski oraz dwa kobiece single (jedna z zawodniczek nie uzyskała homologacji z powodu 35 minutowego przekroczenia limitu czasowego).

W świetle wcześniejszego konfliktu dwóch klubów i cały czas istniejących antagonizmów, z wielką radością przyjęto symboliczne zwycięstwo nad rywalem, który odnotował zaledwie 20 finiszujących przejazd. Alexis Cottard, Gaston Ruard i Julien Tranchant wspólnie zakończyli z czasem 68:30. Czwarty zawodnik z kolei, dotarł 50 min. później. Piąty, Louis Cointepas, dojechał 2 godz. później. Numer 6 i 7 przybyli 2godz. 20 min. później. Państwo Danis ustanowili z kolei najlepszy czas przejazdu tandemu mieszanego 88:10, wyprzedzając o 25 min. Louis’a i Juliette Pitard. Cztery kobiety ukończyły przejazd w mieszanych tandemach (Danis, Pitard, Gorgeon and Du Bois) a pani Vassard stała się pierwszą w historii kobietą, która ukończyła Paris-Brest-Paris, z czasem 93:25. Pitardowie stratowali także w kolejno organizowanych przejazdach w latach: 1948 i 1951.

Z dość oczywistych powodów PBP nie był organizowany w 1941 r. Prezydent ACP, Pierre Bontemps zdecydował by na jego miejsce zorganizować przejazd w 1948 r. oraz kolejny w 1951 r. by zrównać odstępstwa od wcześniej ustalonego kalendarza wydarzeń.

W 1948 r. zarejestrowano 202 uczestników. Pośród 189 startujących zawodników znajdowały się: 4 tandemy męskie i 11 tandemów mieszanych. 152 kolarzy ukończyło przejazd- dwoje pierwszych na mecie: René Bernard i Raffaitin z czasem 51:15. Drużyna Routens i Fourmy ustanowiła rekord dla tandemu męskiego- 49:20 a państwo Rebour dla tandemu mieszanego- 61:56 mimo opóźnienia, które mieli w Pré spowodowanego wymianą zepsutej osi. Louis i Juliette Pitard odnotowali swój drugi przejazd w tandemie mieszanym.

W tym samym roku 62 zawodników startowało w PBP Audax, z czego 42 go ukończyło.

PBP w roku 1948 i 1951 to ostatnie imprezy, na których można było zobaczyć zawodników profesjonalnych, których liczba stale się pomniejszała.

W roku 1948 tylko 11 profesjonalistów startujących zarówno indywidualnie jak i grupowo, ukończyło przejazd. Jako pierwszy spośród n ich do mety dotarł Albert Hendrickx z czasem 41:36:42.

W roku 1951, tylko 41 profesjonalistów w 10 drużynach stawiło się do przejazdu a Maurice Diot ustanowił rekord wszech czasów-38h55m.

W 1951 r. odnotowano wzrost uczestników. Przejazd rozpoczęto 5 września, o godzinie 22 przed pubem “Aux trois obus”. Zarejestrowanych było 488 zawodników: w tym 8 kobiecych jedynek, 3 tandemy męskie oraz 14 tandemów mieszanych. Spośród startujących: 418 pojedynczych rowerów i 16 tandemów, finiszowało 351 pojedynczych rowerów, w tym 6 kobiecych jedynek, 2 męskie tandemy i 9 tandemów mieszanych. Męska drużyna tandemowa Jo Routens’a i René Fourmy’ego, po raz kolejny ustanowiła rekord czasem 47:54. Jasserand i Deberne zakończyli z czasem 48:59. Co do tandemów mieszanych, Gillet i Seurin, którzy w 1948 r. zostali ukarani 10 dodatkowymi godzinami, zajęli tym razem 1 miejsce z czasem 49:29. Louis i Juliette Pitard, ukończyli trzeci przejazd 20 lat po tym gdy wzięli w PBP po raz pierwszy udział. W kategorii pojedynczych rowerów walka była dużo bardziej zagorzała. Tuzin zawodników dojechał wspólnie do Brest, skąd Chetivaux i Coutellier zdecydowali wcześniej wyjechać, sukcesywnie zwiększając swoją przewagę do 3 godzin.

Po raz pierwszy w historii, zawodnicy indywidualni osiągnęli czasy poniżej 50 godzin (najlepszy wynik-48:25). Blanc, Dumoulin, Letronnier, i Masson ukończyli w 51:19. Jacques Audriberti dojechał w 52:21.

Profesjonalne przejazdy zaplanowane na lata 1956 i 1961 zostały anulowane z racji braku zainteresowania. Mimo iż kolarze nieustannie biorą udział w imprezach organizowanych przez Audax i Randonneurs, dostrzegalny jest spadek liczby uczestników: w roku 1956 tylko 232 zarejestrowanych, w tym 4 kobiece jedynki, 2 męskie tandemy oraz 5 tandemów mieszanych. Pośród 220 zawodników startujących 5 września spod pubu “Aux trois obus”, znalazło się 2 Belgów i 15 Niemców. Pogoda nie sprzyjała przejazdowi, więc czasy były nieporównywalnie gorsze z wynikami z 1951 r. Dwa męskie tandemy pozostające podczas przejazdu razem, ukończyły z czasem 50:21. Zaczynając godzinę wcześniej niż zawodnicy indywidualni, jak było przyjęte, nigdy nie byliby przez nich dogonieni gdyby dodać utraconą w porównaniu z wcześniejszymi wynikami godzinę. Routens i Fourmy oraz Bulte i Decker, zakończyli przejazd w czasie 50:21. W kategorii mieszanej dwa kolejno finiszujące tandemy to: państwo Covo- 88:30 i państwo Combe- 89:15. W kategorii jedynek: Baumann i Lheuillier stoczyli bój ciągnący się na dystansie 350 km. Ostatecznie Baumann skończył przejazd z czasem 52:19 a Lheuillier- 52:30. Trzecie miejsce przypadło w udziale Espinasse’owi, który zaliczył godzinną stratę między Houdan i Paryżem.

W 1961 r. liczba zarejestrowanych zawodników spadła do zaledwie 179, w tym 3 kobiece single i 4 tandemy mieszane. Z przyczyn bezpieczeństwa, kolarze wystartowali z mostu Suresnes niedaleko Paryża, spod pubu “La belle Gabrielle”. Po raz pierwszy rowery nie były opieczętowane. Droga do Brest została oficjalnie otwarta przez prezydenta Audax Club Parisien, René Martinez, o 9:00 dla tandemów i o 10:00 dla singli. Podobnie jak w roku 1956 udział procentowy kolarzy, którzy nie ukończyli przejazdu (DNF-did not finished) był stosunkowo wysoki, ponieważ wynosił prawie 30 %. Wśród przyczyn upatruje się: bardzo szybkiego startu oraz brzydkiej pogody. Niemniej jednak nie powstrzymało to Fouace’a przed ustanowieniem nowego rekordu- 46:18, prawie dwie godziny lepszego niż poprzedni. Za nim finiszowali następująco: Nedellec (46:58), Bulte (39:18). Bauman był siódmy z wynikiem 56:45. Jeśli chodzi o tandemy mieszane Daniel i Madeleine Provot ukończyli z czasem 59:47. Najlepsza wśród kobiecych jedynek była Jeanne De Andris, która ustanowiła rekord 62:03.

Rok 1966, był ostatnim z chudych lat PBP z liczbą zarejestrowanych uczestników równą 167. Zasady przejazdu podlegały kilku modyfikacjom: limit czasowy zmniejszono do 90 godzin a udzielanie pomocy było dozwolone tylko w punktach kontrolnych. Odnotowano 130 finiszujących jedynek, jedną kobiecą jedynkę oraz dwa mieszane tandemy. Roger i Marie-Thérèse Martin osiągnęli czas 66:24 a Suzanne Pinault- 89:50. Dwaj pierwsi na mecie spośród singli to: Macaudière i Demilly, którzy obniżyli rekord do 44:21. Jako trzeci dojechał Belg Herman De Munck. Barry Parslow był pierwszym w historii zawodnikiem PBP na trójkołowcu.

1971 r. był ostatnim rokiem, w którym audax zorganizował przejazd dla kolarzy jadących na zasadach dowolnej prędkości. 328 kolarzy z ramienia audax, rozbitych w 17 grup, wystartowało 4 dni przed oficjalnym PBP. Wszyscy zmieścili się w 90-godzinnym limicie czasowym. 325 kolarzy wystartowało w poniedziałek 6 września z La-Croix-de-Berny. Po raz pierwszy PBP nadzorował Robert Lepertel. Od tej pory będzie on zarządzał organizacją przez następne 28 lat za wyłączeniem roku 1991. Charakter imprezy staję się coraz bardziej internacjonalny wraz z uczestnictwem belgów, anglików, Niemców, Włochów oraz 3 Hiszpanów i 2 amerykanów. Przejazdowi sprzyjała ładna pogoda. Gościem honorowym był Sir Hubert Opperman, zwycięzca PBP z roku 1931, który wraz ze swoim niegdysiejszym rywalem Louis Bonny, po raz kolejny mógł cieszyć się udziałem w tej centralnej imprezie kolarskiej. Louis Bonny potrzebował zaledwie 20godz 26min by dotrzeć do punktu kontrolnego w Brest, co dawało średnią prędkość ok. 30 km/h na początkowym 600-kilometrowym odcinku przejazdu. Herman De Munck oraz podążający za nim Jean Richard, Jean-Claude Jaffrelot, i Jean-Pierre Coulomb, wyjechali z Brest jeszcze przed przybyciem Lamballe’a. W Bedee gdzie inni zawodnicy robili przerwę, on postanowił wyruszyć wcześniej sam. Ukończył przejazd z czasem 45:39 pokonując Jaffrelot’a o trzy godziny. Richard i Pierre Baleydier, którzy na wysokości 500 metra przejazdu doświadczyli kontuzji kolana, dojechali do mety zaledwie godzinę później.

Na mecie odnotowano 263 finiszujących, w tym tandem mieszany państwa Veau- 64:08, męski tandem Begnigaud i Lamotte- 70:30 oraz kobieca jedynka Simone Astie- 79h38.
8 spośród zawodników startujących wcześniej w PBP organizowanym przez Audax, stawiło się na starcie PBP Randonneurs, który rozpoczął się w poniedziałek o 16:00. Wszyscy ukończyli przejazd. Najlepszy wynik- 55:18 osiągnął Patrick Plaine. Kolejno do mety dojechali: Belleville (68:55), Boubarre, Texier, Guillaume, Lucas, Coussemene i Bonnin. Każdy z nich mniej niż tydzień wcześniej pokonali trasę o długości 2400 km. W związku z tym, iż organizatorzy stwierdzili, że jest to niebezpieczne obydwa zgrupowania postanowiły nie urządzać imprez w tym samym roku. Dlatego też następna impreza organizowana przez Randonneurs została zorganizowana 4 lata później.

1975 r. kolejny przejazd zorganizowany przez Randonneurs. Audax ustanawia interwał czasowy na 5 lat. Ustalono także obowiązkowy dla wszystkich nowych uczestników przejazd kwalifikacyjny na dystansie 600 km oraz 400 km dla już zaprawionych w bojach kolarzy.

Ten tragicznie zakończony dla dwóch kolarzy przejazd będzie ostatnim odbywającym się na drogach użyteczności publicznej. Liczba wyjeżdżających z Montesson to 667: 651 jedynek (634 mężczyzn i 17 kobiet), 2 mieszane tandemy, 4 tandemy męskie oraz 4 angielskie trójkołowce. Na mecie w „La Croix de Berny” odnotowano 559 finiszujących. Liczba zawodników, którzy nie ukończyli przejazdu zmniejszyła się do 16%. Poprawione zostały, zarówno w przypadku kobiet jak i mężczyzn, dotychczasowe rekordy. Trio Cohen, Truchi i De Munck ustanowiło czas 43:27 pobijając Movran, Baleydier i Demun. 51 kolarzy ukończyło przejazd w czasie krótszym niż 50 godzin. Suzy de Carvailho finiszowała z czasem 57:02 była 45. W PBP brała także udział młodziutka Catherine (USA), która tuż przez rozpoczęciem przejazdu ukończyła 18 lat. Dequatrt i Jouffrey po raz trzeci ustanowili rekord dla tandemu mieszanego-51:32. Najlepszy męski tandem osiągnął wynik 54:46, a trójkołowiec- 74:03.

W 1979 r. następuje zmiana trasy. Miejsce startu pozostaje takie samo (Montesson) lecz dotychczasowa N12 zostaje zastąpiona mniej uczęszczaną bezpieczniejszą drogą. Meta zostaje przesunięta do Montesson. Kolejną zmianą jest wprowadzenie wymogu wcześniejszego ukończenia serii Super Randonneur (na dystansach 200, 300, 400 i 600 km) w roku poprzedzającym PBP. W celu zmniejszenia rozmiarów peletonu, wprowadzono trzy różne czasy startu: 4:00 dla 90- godzinnego limitu czasowego, 10:00 dla 84-godzinnego limitu czasowego oraz 16:00 dla 78-godzinnego limitu czasowego. Spośród 1865 startujących, przejazd zakończyło 1573 kolarzy, w tym 57 kobiet (45 kobiecych jedynek i 4 mieszane tandemy). Po raz pierwszy odnotowano obecność tandemu kobiecego (czas poniżej 87).

Tandem prowadzony przez Chandru, któremu partnerował niewidomy Nouet, ukończyli przejazd z czasem poniżej 79 godzin.

M. C. Guillaume, która brała udział w PBP rok wcześniej, tym razem jechała w roli kontrolera. Niestety nie był to dobry rok dla De Munck, który został zdyskwalifikowany. Fortuna uśmiechnęła się natomiast do Baleydier’a i Piguet’a, którzy finiszowali po niecałych 45 godzinach jazdy, wyprzedzając o 2 godziny Doncque’a, Bertrand’a i Robert’a. Pierwszym mieszanym tandemem byli: Jouffrey i Dequatre z czasem poniżej 53 godziny. Wśród kobiet, Bouillerot była pierwszą, która nie przekroczyła czasu 69 godzin.

W 1983 r. padł rekord ilości zarejestrowanych zawodników-2165, świadczący o rozwoju kolarstwa masowego, pomimo że większość z uczestników rywalizowała indywidualnie. 2106 osób wystartowało 29 sierpnia z Rueil-Malmaison. W tym roku ustanowiono wiele nowych rekordów. Duet Herman De Munck (Belg) i Bernard Piguet (z CT Montferrandais) ukończyli przejazd w czasie 43:24, jadąc od Villaines la Juhel sami. Za nimi dotarli na metę, z czasem 44:40: Fantino, Sauret, Poncin, i Scott Dickson (pierwszy w tym roku Amerykanin na mecie). Pierwszą kobietą była Susan Notorangelo, która osiągając 54:40, pobiła rekord Suzy Carvalho o 2 godz. 20 min. Poprzedzało ją jednakże 38 innych zawodników m.in. męski tandem Navaro i Descazals (51:35) oraz tandem mieszany Jouffrey i Dequatre (51:45). Kolejnym rekordem był najstarszy biorący udział zawodnik Pierre Dubois z Rennes- 75 lat 4 miesiące. W związku z tym, że miasto Paryż nagrodziło medalem tego biorącego już po raz 6 udział w PBP kolarza, rozważał on udział w kolejnym przejeździe. Nicole Chabirand i Chantal de la Cruz, finiszowały z czasem krótszym niż 57 godzin. Ostatnim rekordem była najniższa w historii liczba zawodników, którzy nie ukończyli przejazdu: zaledwie 10%.

24 sierpnia 1987 w przejeździe startowało 2597 zawodników. Pierwszym, który dotarł do Rueil-Malmaison na czele 220 amerykanów był Scott Dickson. Pobił swoich 2116 rywali we wszystkich kategoriach limitów czasowych. Nicole i Jean-Claude byli pierwszym tandemem mieszanym, który dotarł do mety w czasie krótszym niż 65 godzin. Nicole i Jean-Claude z AUK byli pierwszymi, którzy ukończyli przejazd na trójkołowcach w czasie 83 godzin, a Felicity Beard pierwszą kobietą na pojedynczej trajce z czasem 70 godzin.

1991 r. –stulecie PBP. Na czele grupy organizacyjnej znalazł się Jean-Claude Massé, prezydent Paris Audax Club, który zapewnił, wraz ze swoimi współpracownikami, odpowiednią oprawę organizowanej uroczystości. Wydarzenie to było doskonałą okazją do spotkania dla przyjaciół z założonego w 1931 r. French Audax Union, którzy wcześniej aktywnie uczestniczyli w organizacji PBP. Dwoma gośćmi specjalnymi byli: Jacques Chirac i Sir Hubert Opperman. Data przejazdu została ustalona na poniedziałkowy poranek, miejsce startu na Saint-Quentin-en-Yvelines.

Podtrzymano formułę 3 rożnych pór startu, lecz zmieniono godziny na: 20:00 dla 80-godzinowego limitu czasowego (zamiast 78 godzin), 22:00 dla 90-godzinnego limitu czasowego, 05:00 dla 84-godzinnego limitu czasowego. 26 sierpnia wystartowało 3281 zawodników, z czego 2500 dotarło do mety. Wśród finiszujących znajdował się 10-tysięczny zawodnik biorący udział w PBP. Odnotowano udział 191 kobiet m.in. Nicole Chabriand z ‚Randonneurs Cyclos d’Anjou’, która była na mecie po 59 godz. 43 min. Duża liczba zawodników była powodem opóźnionego startu o 20:00 i 22:00.

W rocznicowym przejeździe zastosowano nowoczesne technologie takie jak: elektroniczne plakietki ułatwiające identyfikację i kontrolę zawodników, a także śledzenie w realnym czasie przebiegu przejazdu poszczególnych uczestników.

Peter Gifford i Noel Simpson obniżyli czas przejazdu dla podwójnego trójkołowca do 81h06. Pierwszy na mecie z kolarzy indywidualnych był Scott Dickson- 43:42. Claude Galvaing pojechał natomiast na rowerze bez możliwości zmiany biegów.

Z racji szczególnej okazji, ACP zezwolił młodym zawodnikom na udział w PBP, jednakże trasa została podzielona na 12 odcinków.

W 1995 r. podczas 13 w historii PBP, komisja o podobnym składzie do tego z 1991 r. z Robert’em Lepertel’em na czele, mogła pochwalić się 2860 startującymi spośród 2976 zgłoszonych. Respektowano zasady wprowadzone 1991 r. z jedną jednak zmianą, ochraniacze nie były już obligatoryjne. Zrezygnowano także z potrójnych opasek. Pomimo niesprzyjającej pogody, 9 zawodników ukończyło przejazd z czasem 43:20. 2380 finiszowało mieszcząc się w ustalonych limitach czasowych. Kobiecy rekord został pobity przez Brigitte Kerlouet czasem 44:14. Anne Learmonth z kolei przejechała PBP jako pierwsza w historii kobieta na rowerze bez możliwości zmiany biegów. Mark Brooking i Richard Hull ustanowili rekord dla trójkołowego tandemu- 75:51. Noel Simpson ustanowił czas dla nowej kategorii dla tandemu prowadzonego w pozycji leżącej- 88:10. Najmłodszą zawodniczką była Alexandrine Lamouller (66:28), córka Dominique’a Lamouller’a, obecnego prezydenta FFCT. Najstarszym zawodnikiem był Roger Jarno, 75 lat.

1999 r. pada kolejny rekord liczby uczestników- 3573 startujących, pośród nich 1600 obcokrajowców reprezentujących 20 różnych nacji i ponad 1000 klubów. Rozgrzewka zorganizowana w Saint-Quentin-en Yvelines przyciągnęła do „Parc des Loisirs” ponad 1000 uczestników. Mimo że uznano trasę za zbyt długą i przekraczającą o 2 godziny dozwolony limit czasowy, tylko 17% kolarzy zrezygnowało z udziału w przejeździe. Zanotowano 2977 wyników, w tym 1626 należało do francuskich cyklistów, a 1351 do obcokrajowców. Pierwsi na mecie byli Francuzi: Philippe Deplay i Christophe Bocquet (44:22m). Pierwszą kobietą była natomiast amerykanka Melinda Lyon (53godz.). Dwa francuskie kobiece tandemy ustanowiły nowy rekord- 46:23. Tandem mieszany, Brytyjczyk Adrian Harris i amerykanka Jodi Groesbeck poprawili najlepszy dotychczas wynik na 49:03. Najmłodszym zawodnikiem była Vicki Brown z AUK. Jean Toulis otrzymał nagrodę za udział w 10 z kolei PBP. Dominique Lamouller, ukończył PBP z poważną kontuzją spowodowaną awarią hamulca. Użył damskiego roweru by przejechać ostatnie 30 km ze złamanym obojczykiem.

2003 r. – nowa wykwalifikowana grupa organizacyjna. Po raz pierwszy liczba obcokrajowców przewyższa liczbę kolarzy rodzimych (2064/2005).

Alpo Kuusisto z Finlandii ukończył przejazd na hulajnodze. Drew Buck, Nigel Winter i Steve Abraham jadący na trójkołowcu, dotarli na metę z czasem 88:10m.

Najmłodszą zawodniczką była Niemka Fiana STAIB. Joseph Delalande otrzymał nagrodę za 10 udział w PBP, natomiast Henri Bourel, Bernard Imbert, Roger Martin i Daniel Ravet za 9.

Od 1931 r. 18838 kolarzy ukończyło PBP.